Γιατί να πάω σε ψυχολόγο


Σημάδια ότι είναι αναγκαία η επίσκεψη σε ψυχολόγο

Πως καταλαβαίνει κανείς ότι χρειάζεται βοήθεια

Όταν νιώσουμε έναν έντονο πόνο στο δόντι, η επίσκεψη στον οδοντογιατρό δεν είναι αυτονόητη; Τι γίνεται όμως όταν νιώθουμε να πονάμε ψυχικά;  Όταν δεν έχουμε τις δεξιότητες να βάλουμε σε μια τάξη τις σκέψεις μας, να διαχειριστούμε ένα πρόβλημα στη ζωή μας ή να καταλήξουμε στο τι είναι πραγματικά σημαντικό και σήμερα και αύριο. Όταν βλέπουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά ή έχουμε κολλήσει κάπου και δεν προοδεύουμε όσο θα θέλαμε, αλλά μένουμε μετεξεταστέοι στο σχολείο της ζωής.

Υπάρχουν άνθρωποι, που ενώ είχαν όνειρα και βλέψεις, σταδιακά, παραιτήθηκαν από το σκοπό της ζωής και νιώθουν δυστυχισμένοι, χωρίς να επιδέχονται αλλαγές.  Ακόμη και τίποτα να μην είχαμε, ίσως, μέσα από το πέρασμα μιας απλής συμβουλευτικής διαδικασίας, να προλάμβανε πολλές δυσάρεστες εξελίξεις και να διευκόλυνε την εξέλιξή μας, αξιοποιώντας με τον πιο αποδοτικό τρόπο τις δυνατότητες που όλοι έχουμε βαθιά ριζωμένες μέσα μας.

Η επίσκεψη, λοιπόν, σε έναν ειδικό της ψυχικής υγείας, μπορεί να βγάλει στην επιφάνεια τα αίτια που μας μπλοκάρουν και να μας δείξει νέους τρόπους αντιμετώπισης των καταστάσεων, μέσα από τις οποίες θα νιώθουμε πιο χαρούμενοι και πιο δημιουργικοί στις σχέσεις μας με τους άλλους.

Ανέκαθεν, όμως, αποτελούσε ταμπού. Οπότε πολλοί άνθρωποι προτιμούν να βουλιάζουν στην αυτολύπηση και να μεταθέτουν τις ευθύνες στους άλλους, μη δυνάμενοι να επιλύσουν τις συναισθηματικές τους δυσκολίες. Προτιμούν να μένουν ακινητοποιημένοι μέσα στο οποιοδήποτε πρόβλημα, παρά να ζητήσουν τη βοήθεια ενός ψυχολόγου. Ωστόσο, η πεποίθηση, «εμένα κανείς δε μπορεί να με βοηθήσει», αποδεδειγμένα δεν είναι λειτουργική.

Η Ψυχοθεραπεία ήταν και είναι μια έννοια αρκετά παρεξηγημένη. Στην πραγματικότητα, αποτελεί κομμάτι του “ευ ζην”. Μας βοηθά στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας, ώστε να καθορίσουμε με ακρίβεια ποιο είναι το στίγμα μας στο χάρτη.

Κάποιες από τις ενδείξεις, που κινδυνεύουν να εξελιχθούν σε σοβαρές ψυχικές παθήσεις αν δεν αντιμετωπισθούν έγκαιρα, είναι:

  • Επίμονη αίσθηση λύπης και ανικανοποίητου. ‘’Δεν νιώθω ότι είμαι ο εαυτός μου! Ζω με το φόβο, τη μοναξιά, το άγχος και την ανασφάλεια’’.
  • Απώλεια ενδιαφέροντος και ευχαρίστησης. ‘’Νιώθω ένα κενό μέσα μου’’.
  • Δυσκολία στον έλεγχο θυμού. ‘’Θυμώνω συνέχεια και δεν ξέρω γιατί!’’
  • Προβληματικές σχέσεις (συντροφικές, οικογενειακές, διαπροσωπικές) και ανεπαρκή  επικοινωνία. ‘’Τι κάνω και διώχνω από κοντά μου ή ελκύω πάντα λάθους ανθρώπους;’’
  • Επίμονες αρνητικές σκέψεις ή έμμονες ιδέες (σκέψεις θανάτου).
  • Παραίτηση και έλλειψη κινήτρων για εξέλιξη.
  • Μειωμένη παραγωγικότητα.
  • Έλλειψη αυτοπεποίθησης και χαμηλή αυτοεκτίμηση.
  • Δυσκολία στον σχεδιασμό και την πραγματοποίηση στόχων.
  • Τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος που δεν θέλουμε να ξεστομίσουμε και μας προκαλούν δυσλειτουργικά προβλήματα. ‘’Με κυνηγάνε συνέχεια οι ενοχές’’.
  • Ανεξήγητη κόπωση, μειωμένη ερωτική διάθεση, αϋπνία, συχνοί πονοκέφαλοι και  στομαχικές διαταραχές,  είναι μερικά από τα ψυχοσωματικά συμπτώματα που δείχνουν ότι υπάρχει αδιαχείριστο στρες.

Όλα αυτά είναι σημάδια που φωνάζουν ότι κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό μας και μας καλούν να αναζητήσουμε βοήθεια. Οι περισσότεροι δεν θα το κάνουν. Θεωρούν ότι έχουν βαθιά γνώση του εαυτού τους και μπορούν να τα καταφέρουν μόνοι τους, αφήνοντας μέσα τους ανοιχτές πληγές, με κίνδυνο να εξελιχθούν σε σοβαρές παθήσεις, όπως η κατάθλιψη, οι κρίσεις πανικού, οι φοβίες, κ.α. Κι αυτό γίνεται γιατί δεν υπάρχει σωστή πληροφόρηση, ακόμη και στη διάκριση μεταξύ  ψυχολόγου και ψυχιάτρου.

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που θέλουν να βγουν από ένα αδιέξοδο, να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους και να ξεκλειδώσουν από μέσα τους δυνάμεις, που θα τους βοηθούσαν να πάνε λίγο παραπέρα ή να πάρουν απαντήσεις σε αμέτρητα ‘’γιατί’’.