Υπόθεση Ζωής


Υπόθεση Ζωής

περισσότερα

 

ypothesizois
Οι καιροί που ήρθαν αριθμούσαν όλες τις πληγές του ανθρώπινου γένους: φυγές, διωγμοί, αλλοτρίωση και απουσία των πραγματικών ιδεών. Ήρθαν στιγμές που ο ταξιδευτής Ιωάννης από τον Πόρο, που έτυχε να ζει σε μεγάλες κοινωνίες χωρίς να έχει μέτρο στη ζωή του και που με την πηγαία δύναμη ορμούσε για διάσπαρτες κατακτήσεις, αναρω- τήθηκε όχι μόνο για τις πράξεις του, αλλά και για το ενσυνείδητο των ενεργειών του.
Ήταν, θυμάμαι, η δίψα να φανεί, να βγει επάνω, χρησιμοποίησε ότι μπορούσε, κοιτούσε να έχει τη δάδα στα χέρια του.
Πέρασαν καιροί και χρόνια και έφτασε κάπου κοντά εκεί όπου ζητούσε να ανήκει. Η περίσσεια όμως των ενεργειών του για τους φθόνους τον οδήγησε σε πάθη και αλλοίωνε τους στόχους του. Δε θυμάμαι μεγαλύτερη μαρτυρία από τη βαθιά φωνή του που είχε ελπίδα τότε για το καλύτερο αύριο και πρότασσε ελευθερίες για να διαβεί σε ονειρικούς κόσμους.
Θα διηγηθώ τι ήταν και πως πέρασαν τα χρόνια του και πως τα τόσα πολλά που πέρασε τον εκτροχίαζαν και τελικά τον έφθιναν.
Όλη η πορεία της ζωής του στόχευε να κερδίζει έδαφος και να δημιουργείται, να να μεγαλώνει, να καταξιώνεται. Ήταν τελικά λίγος, που αναζητούσε τους καρπούς όλων των πόθων του και αδυνάτισε στα πάθη, εκείνα που στο τέλος τον οδήγησαν στο διωγμό του. Ανέβαινε την πυραμίδα της ζωής και όσο πιο ψηλά έφτανε, έμεινε μόνος. Απομακρύνονταν από τις ρίζες του, κατέστρεφε την απλή του φύση, είχε ξεχάσει ακόμη και όσους πραγματικά τον αγαπούσαν.
Και άρχισε η πτώση: όλα στρέφονταν πάνω και οι μεγάλες κατακτήσεις του έγιναν πύρινα σπαθιά και τον χτυπούσαν, είχε ξεχάσει να φυλαχθεί, δεν έφτανε να ποτισθεί, έτρεχε στον κατήφορο, τον έπαιρναν τα βάθη και οδηγιόταν στο μαρασμό. Από τις πολλές αναζητήσεις είχε στο τέλος κατακτηθεί από τα ίδια τα ζητούμενά του.
Και αν στη μάστιγα του κόσμου δεν είσαι δυνατός, αλίμονό σου, όλοι σε ξεχνούν και κανείς δεν σου τείνει χείρα βοηθείας.
Τα πουλιά που ήταν πλάι του και αντιπροσώπευαν τα πετάγματά του, έπαψαν από το πανδαιμόνιο να τον συντροφεύουν και αποδήμησαν.
Πέρασαν καιροί και ήρθαν πάνω του ποτάμια, στρώθηκαν μπροστά του πρόσκαιρες αλήθειες, διώχθηκε επειδή αγαπούσε και στην καθημερινή του ζωή διάλεγε να κερδίζει απολαύσεις και γεύσεις του κόσμου σχεδόν ονειρικές και με την πάροδο του χρόνου χάνονταν από τον ίδιο του τον εαυτό, και η συνέχεια, φθορά σ' ένα πνεύμα χωρίς κυβερνήτη. Γιατί όσο περισσότερο ψάχνεις, τόσα ρήγματα ανοίγεις στο μυαλό σου.
Ήρθαν εποχές που τον αλλοίωναν σαν άνθρωπο, τράβηξε τα ηνία της ανούσιας καθοδήγησης και στέρησε την ηρεμία σε κείνον και τους γύρω του, αιτία να μη μπορεί να κατανοήσει ότι ο ίδιος ήταν η αφορμή για το τυραννικό περίγυρό του.
Άλλωστε για ότι συμβαίνει σε μας και τους γύρω από εμάς, εμείς είμαστε η αιτία και όχι οι άλλοι.
Κατάλαβε ότι υπήρχαν άνθρωποι ζηλευτοί που έχουν στα μάτια τους την ομορφιά και ήταν αγνώμων, σχεδόν χαμένος και μηδενικός μέσα στα πλούσια αγαθά που νόμιζε ότι κατακτούσε, και ήσουν τάχα κατακτητής, ώσπου πέρασες ναυάγιο, κινδύνεψες να χαθείς, μπήκες στα βαθιά και άρχισαν όλα να σε χαλιναγωγούν και να σε πνίγουν.
Και τότε ήρθε η εξαθλίωσις και οι ευτελείς απολαύσεις σε χαράκωσαν, σε εξάντλησαν γιατί όλα ήταν δοσμένα φθηνά, σε λάθος δρόμους. Άλλωστε όλοι οι εύκολοι δρόμοι τελειώνουν, όπως εύκολα αρχίζουν.
Ένα παραστράτημα είναι η ζωή, μία μοιχεία. Και όλα όπως άρχιζαν, τελείωναν σε στάχτες.
Ο χώρος των χρόνων του ήταν διαρκώς ένα χορός εκστασιασμού και με τη μέθη να ζητάει περισσότερα. Έψαχνε να ανταμώσει την ουσία για να κρατηθεί και να αγαπήσει ότι μπορούσε να χωρέσει το χιλιοταξιδεμένο του κορμί.
Και τότε άρχισε να σκέφτεται: "Θέλω να ταυτιστώ αγνά, καθώς θα χαράζει η νέα μέρα".
Ήρθε η αυγή και ο Ιωάννης περπάτησε μαζί της, περίμενε την πρώτη ελπίδα, τη χαρά, την καλημέρα, να αρπαχτεί κοντά της, να δελεαστεί, να ζήσει.
Ευτύχησε κάποτε στα πρώτα του γράμματα.
Τυραννήθηκε στην αναζήτηση των πολέμιων ιδεών και κούρσεψε τις "αξίες" του πλούτου.
Στράφηκε προς τα πίσω, ευτύχησε να δει ότι οι αξίες βρίσκονται μόνο στην απλότητα και στο ήθος που του δόθηκαν.
Εντοίχισε μέσα του τόσα από το πνεύμα των αξιών που τον οδήγησαν σε απλές αλήθειες: να πιστεύει, να ξέρει τι κρατάει στα χέρια του και να δημιουργεί ότι ο Πλάστης καθορίζει.

AdmirorFrames 2.0, author/s Vasiljevski & Kekeljevic.