Μειωμένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση


 «Ό,τι δεν αναπτύσσεται, φθείρεται. Όλα κάνουν τον κύκλο τους, από τον άνθρωπο μέχρι τις αυτοκρατορίες των ανθρώπων. Κι αυτές που υπάρχουν σήμερα, πάλι θα γκρεμιστούν μια μέρα, για να δώσουν τη θέση τους σε κάτι άλλο. Πεθαίνει κάτι για ν’ αρχίσει κάτι καινούριο».
   «Μοιάζουμε σαν τον Σίσυφο δηλαδή; Καταδικασμένοι να σπρώχνουμε τον βράχο πάνω στην κορυφή του βουνού κι από εκεί να πέφτει ξανά κάτω κι άντε πάλι απ’ την αρχή;»
   «Η πραγματική γνώση δε διδάσκεται, ανακαλύπτεται. Σημασία έχει τι νιώθεις εσύ, αυτή είναι η αλήθεια. Μέτρα το περιεχόμενο που έχεις μέσα σου…» είπε ο Μανούσος εστιάζοντας το βλέμμα του σ’ ένα άδειο πλαστικό μπουκαλάκι νερού που ήταν ακουμπισμένο πάνω στο τραπέζι.
   Το κοίταξε κι ο Στέφανος. Εκείνη την ώρα φύσηξε ένα απαλό βοριαδάκι και το μπουκάλι κάπως ταλαντεύτηκε. Αντιστάθηκε για λίγο με τις σθεναρές του δυνάμεις, ώσπου ανατράπηκε, έπεσε κάτω στο δάπεδο και κατρακύλησε με την πνοή του ανέμου.
   «Το ’δες!» αναφώνησε ο Μανούσος. «Σκέψου ότι ο αέρας έρχεται σαν τα συμβάντα… Όπως το άδειο μπουκάλι, έτσι κι ένας κενός άνθρωπος χωρίς περιεχόμενο θα ’χει την ίδια τύχη. Χωρίς πίστη σε τίποτα μεγάλο και ηθικό, σιγά σιγά αδειάζει, και στην πρώτη δυσκολία, αφού δεν έχει εσωτερικά κρατήματα, τον παίρνει αμπάριζα ο αέρας και τον ρίχνει κάτω».
   «Και μετά αναρωτιέται γιατί τον συντρίβει».
   «Το κακό τρέφεται από τον εαυτό του, Στέφανε, κι ο ρόλος του είναι να υπηρετεί το καλό», είπε ο Μανούσος με βεβαιότητα και σώπασε.
   (Από βιβλίο: Κάθετη Έξοδος)